Torebki pojawiły się w epoce napoleońskiej, kiedy to nowa moda wprowadziła suknie lekkie, cienkie, które nie mogły mieć kieszeni. Sięganie do tradycji, powrót do antyku, a co za tym idzie prostota formy wniosło do mody suknię zwiewną, zazwyczaj białą, przypominającą rzymską tunikę.
Koniec wieku XVIII stanowił przełom, odwrócenie się od ciężkich, wielowarstwowych i bogato zdobionych damskich ubiorów, posiadających kieszenie, w których z łatwością można było schować potrzebne drobiazgi. Nie tylko jednak kieszenie pełniły funkcje schowka, barokowe damy w staniku, a dokładniej w miejscu między piersiami umieszczały chusteczki, a nawet bukiety kwiatów. Jednak, gdy suknia stała się cienka, prawie prześwitująca takie rozwiązanie nie było możliwe. Był to czas, kiedy zaczęły pojawiać się torebki damskie. Za krótki rękawek też nie można było włożyć najmniejszej rzeczy, nie mówiąc już o głębokim dekolcie. Stało się to właśnie głównym powodem do stworzenia torebki.